foto
Inge Vrancken
VRT-buitenlandjournaliste

De verdere digitalisering van de wereld en van ons leven. Een bodemloze bron aan mogelijkheden én gevaren. Een ware uitdaging om daar goed mee om te gaan.

Ontmoetingen met mooie en inspirerende mensen: de Palestijnse en Israëlische vader die elk een dochter verloren in het conflict en beste vrienden zijn, Syrische vluchtelingen die ondanks alle ellende en de uitzichtloosheid van hun vlucht, toch rechtop blijven staan, overleven en initiatieven nemen om een nieuw leven op te bouwen: wat een kracht zie je daar vaak! Maar 2014 was ook voetbalplezier en een geweldig concert van Pearl Jam!

De angst voor de grote ‘black out’. Het af en toe eens een uurtje zonder elektriciteit moeten doen, zou ons misschien ook goed kunnen doen: ons met de voeten op de grond zetten en beseffen hoe vreselijk goed we het hier hebben. Het is fijn om het goed te hebben, en nog veel fijner als je dat ook beseft.

Vrouwen en vluchtelingen mogen in 2015 een pak meer aandacht krijgen, of het nu in het Westen, het Midden-Oosten, Latijns-Amerika, Azië of Afrika is. Omdat ze het verdienen, omdat het nodig is. Er komt een nieuwe golf van feminisme op en almaar meer mannen en vrouwen beseffen dat gelijkheid nog niet bereikt is en zien in wat voor goeds meer evenwicht met zich mee zou kunnen brengen. Vluchtelingen verdienen absoluut meer aandacht, waar ook ter wereld. Omdat het iedereen kan overkomen, ja iedereen, maar niemand wil in hun schoenen staan. De vreselijke tochten uit het Midden-Oosten en naar Afrika mogen ons niet onberoerd laten.

Minder frustratie, minder uitzichtloosheid, minder achterklap. Meer goed nieuws, meer ideeën, meer optimisme. Dat hoop ik althans.

foto
Xavier Taveirne
presentator van "De ochtend" op Radio1

Het gaat meer dan ooit over onze toekomst. Waar moet dit land naartoe? Waar willen we staan? Wat vinden we belangrijk? Er zijn na de verkiezingen in Vlaanderen en federaal ideologische regeringen gevormd die duidelijke keuzes maken. En je merkt dat dat even wennen is voor iedereen. Rechts kan en mag overtuigd rechts zijn, de oppositie is minder versnipperd. Het is wij tegen zijn. Ik ben op dit moment vooral geïnteresseerd in het debat, het authentieke debat, als de woede is gaan liggen. Waar zullen we dan staan?

Afgelopen jaar was een jaar vol dates… met mijn bed. Ik heb een nogal afwijkend bestaan als ochtendpresentator. Ik zit om 6u al in mijn studio en idealiter ken ik tegen dan de kranten en het nieuws van de dag al van buiten. Dat doet wat met een mens hé. Onrustig worden bijvoorbeeld. Ik heb daar al mee leren leven, maar ik merk dat de mensen die mij kennen meteen doorhebben wanneer de eekhoorn in mij wakker is geworden. Je kent hem wel, die uit Ice Age, die constant schichtig om zich heen kijkt, op zoek naar voedsel. Dan vragen mensen mij: “Is het weer squirrel time, Xavier?”. Die eekhoorn in mij zorgt er ook voor dat ik van alles wil geproefd hebben en amper nee kan zeggen. Je kan dus wel zeggen dat na een heel jaar ja-knikken de mentale vermoeidheid een beetje begint in te treden. Om het met de eekhoornmetafoor te zeggen: eigenlijk heb ik mijn “eikel” al gevonden, nu nog wat rustig leren genieten.

Nu moet ik gaan zeuren zeker? Oke! Alle filmpjes en foto's die op sociale media gedeeld worden onder het mom van een goed doel. Ik twijfel er geen seconde aan dat de eerste ice bucket challenge de beste bedoelingen had, maar na een dag of drie zag ik amper nog water, maar vooral ‘de barmhartige samaritaan’ die zich onbaatzuchtig liet natmaken, vaak waarschijnlijk zelfs met gewoon warm water. Maar het kan ook minder onschuldig: in Amerika doken filmpjes op van een straatspel waarbij voorbijgangers met één klap bewusteloos en zelfs dood geslagen werden, het knock-outspel. Dat we dat een spel noemen zegt alles.

Ik ben geen klimaatnazi, maar de wereld verdient nu wel stilaan een klimaatplan dat verder gaat dan goede bedoelingen. Er komt een grote klimaatconferentie in Parijs in 2015, dus ik ben hoopvol. De verwarming gaat thuis tot 19 graden en als ik het echt koud heb doe ik een trui aan. Ik woon dicht bij m'n werk, dat scheelt ook al wat. Maar het zal niet genoeg zijn. Dus laten we er internationaal werk van maken. Iedereen staat een beetje naar elkaar te kijken, zo van: “Wat ga jij doen?” Iets is beter dan niets. Het was ook al mijn antwoord voor 2014, maar dat scheelt me dan weer nadenkwerk voor de eindejaarslijstjes.

Misschien leer ik dit jaar nog iets meer neen te zeggen, maar ik ben niet hoopvol. En verder verwacht ik niet zo veel. Want daar ga ik dan weer over nadenken en dan krijgen die verwachtingen iets dwangmatigs. Als je verwachtingen hebt, verlies je soms uit het oog wat per toeval op je weg passeert en dat is zonde. Ik wil graag gezond blijven, meer tijd hebben voor wie ik graag zie en af en toe een vrije dag zonder enig plan hebben. De rest zie ik wel komen. De eekhoorn in mij is er alvast klaar voor.