foto
Elke Neuville
programmamaakster bij De Chinezen

Stromae verovert de wereld.

Weinig vakantie, maar veel fijn werk met veel fijne Chinezen. Een nieuw petekindje.

YOLO

Dat ze Poetin maar een beetje in het oog blijven houden.

Vakantie en vrienden. En een nieuw petekindje.

foto
Fatma Taspinar
VRT-radiojournaliste

Voor mij was de crash van MH 17 het einde van een tijdperk. Een vliegtuig vol mensen die heel dichtbij woonden, die werden neergeschoten uit de lucht en allemaal het leven lieten. En de reactie van de wereld, van Europa vooral en van Amerika daarop. Op dat moment besefte ik hoe dicht bij het allemaal kan komen. En ik ben er ook lang mee blijven zitten dat we precies zo weinig hebben gedaan, gereageerd op die gebeurtenis. Ik vraag mij af wat er zou zijn gebeurd als dat een Amerikaans vliegtuig was geweest. “In the end it’s all politics”, en dat is een gedachte waar ik heel moeilijk mee om kan. Mijn brein kan dat soort abstracties niet maken, ik werk vanuit mijn buik.

Veel storm en stilte en alles daartussenin. Ik ben iemand met een hevig temperament, dus ik vrees dat ik nog lang dat soort leven zal leiden. Ik ben al heel mijn leven aan het wachten op die “berusting”. En ik hoop-nu ik de 30 al twee keer voorbij ben- dat dat moment is aangebroken. Al vrees ik dat dat nooit zo’n aanwijsbaar punt zal zijn. En dat ik uiteindelijk helemaal niet zo blij ga zijn met die berusting.

Het is niet echt een hype specifiek van 2014, maar mensen die bekend worden, nadat ze euh niet echt iets hebben verwezenlijkt. En die bekendheid dan maar blijven en blijven en blijven uitpersen. Tot heel wat mensen beginnen te denken: “hé die zal dan toch niet zo dom zijn. Die heeft het precies goed voor mekaar”. Nee, das dus echt niet de conclusie die we moeten trekken. Veel heeft met sociale media te maken denk ik. Je moet daar maar een scheet laten, 30 mensen vinden dat lekker ruiken en plots ben je ‘iemand’. En als je daar dan eens een opmerking over maakt, denken mensen dat je jaloers bent. En nu klink ik als een oude zaag, vroeger was het toch beter hé?

Elk jaar opnieuw zou dat Syrië moeten zijn. Dat conflict had allang achter de rug moeten zijn. En wij zijn net als die beren in dat liedje, we staan er bij en kijken ernaar. Ik was afgelopen zomer in Turkije voor de presidentsverkiezingen. We logeerden in de buurt van Taksim, en echt waar, nooit zag ik in dat land zoveel daklozen op straat. Tussen de chique hotels in, moeders met hun kindjes, slapend op de grond. Bleek dat de meeste van die mensen Syriërs zijn. En dat dat aantal alleen maar toeneemt. Dat heeft mij ontzettend geraakt, al klinkt dat dan weer zo hypocriet, want ik was daar om mijn werk te doen. En ik sta daar dan even bij stil, word daar verdrietig van en dan moet ik weer een volgende deadline halen.

Wat ik elk jaar opnieuw verwacht eigenlijk: gelukkig zijn met mezelf, mijn job en mijn vrienden. En dat ook zo veel mogelijk ten volle te beseffen, want geluk is niets zonder dat besef. En natuurlijk hier en daar ook eens een super spannende nieuwsdag. Zo’n dag waarop iedereen heen en weer loopt en alle schakels in elkaar haken. En je op het einde van de dag beseft: “Oke, ik heb iets zinvols gedaan.” Ook al is ook dat relatief.