foto
Eva Mouton
illustratrice, onder meer in De Standaard Weekblad

Ik kende het werk van Berlinde De Bruyckere alleen van foto's, had het nog nooit in het echt gezien. Toen ik een paar weken geleden een zorgvuldige selectie van haar werk zag in het SMAK, werd het me te veel. Ik ben nog nooit zo gepakt geweest door kunst, heb de tentoonstelling huilend verlaten en ben er een paar dagen niet goed van geweest. Haar materiaalkeuze, de presentatie van haar werk, het tactiele, de geur van het leder en de was... In combinatie met de eenzaamheid in haar figuren... Het heeft mijn binnenste uitgewrongen.

Er ging iemand dood en er werden mensen ziek. Ik leerde te knuffelen zonder me af te vragen of het wel gepast is. Liefhebben alsof je nog nooit gekwetst bent geweest, zoiets. We gingen naar Frankrijk. Kikker in de beek! Ik dacht: zo kan het ook. Nu doe ik yoga. Mijn nichtje vierde haar allereerste verjaardag. En ze kan lopen! Mijn petekind is niet meer bang voor spoken. We namen een kat. Hij ligt op mijn schoot. De kracht van troost.

Zuur reageren op alles.

De klimaatverandering

Ik probeer zo weinig mogelijk verwachtingen te hebben. Maar ik hoop: meer vrolijkheid. En dappere mensen.

foto
Yves Segers
Vlaamse zanger

Iedereen denkt natuurlijk direct aan showbizz of politieke figuren... Ik ga voor een medische ontdekking... Dat er een mogelijkheid bestaat dat de bestrijding van vreselijke ziekte kanker misschien eindelijk grote vooruitgang boekt door de ontdekking dat tumoren kunnen worden bestreden met cellen uit ons eigen immuunsysteem.

Op carrièrevlak heb ik een super jaar beleefd, niet dat ik grote hits heb gescoord, maar qua optredens was het opnieuw onvoorstelbaar. Zo'n 250 optredens dit jaar is toch een mooi parcours. Privé eindigt het jaar in mineur. Mijn echtgenoot en ik gaan na 10 jaar samen en 2 jaar getrouwd uit elkaar. Emotioneel toch een zware periode zeker als je zelf niet de initiatiefnemer bent en het ook niet zag aankomen.

Dé hype dit jaar was toch wel de ALS Ice Bucket Challenge, het hield ons toch maandenlang in de ban, zo erg dat het doel eigenlijk zichzelf voorbijschoot: er werd heel wat geld opgehaald, maar op de duur was het iedereen gewoon te doen om zo origineel mogelijk een emmer ijsblokjes over zich heen te gooien.

Ik vind persoonlijk dat men de zaken in Syrië altijd al té laks heeft aangepakt. Hoewel er misschien wat vooruitgang is, sneuvelen er dagelijks nog te veel mensen. Hoe 1 persoon, president Assad, zijn eigen volk blijft terroriseren, is toch niet te begrijpen in deze tijd.

Voor mezelf hoop ik opnieuw op een succesvol jaar en dat het privé terug wat rustiger wordt. Wat de wereld betreft, is er nog veel werk aan de winkel, zowel wat de verschillende brandhaarden aangaat, alsook economisch en op vlak van klimaatmaatregelen.