foto
Robby Cleiren
acteur (speelde mee in onder meer Marsman en The Broken Circle Breakdown)

Thomas Piketty in tijden van besparingen en LuxLeaks.

Mathias Sercu ontmoeten en Marsman mogen meemaken.

Onthoofdingen.

De erkenning van de staat Palestina. Zweden en Spanje kwamen al op het idee, nu de rest van Europa nog.

Inzicht en daadkracht om klimaatsverandering te lijf te gaan, de woorden van Elvis indachtig : It's now or never...

foto
Sabine Vandeputte
VRT-correspondente in Nederland

Werkelijk overal merkte ik dit jaar een stijgend verlangen naar vroeger. Onlangs was ik in de hippe Haarlemmerstraat in Amsterdam en de meest trendy zaken zagen eruit als 50 tot 100 jaar geleden: houten kratjes, ruw voedsel, ouderwetse scheerkwasten, wankele meubeltjes… De jonge versie van mijn vader en zelfs grootvader hadden zich er prima thuis gevoeld. Tegelijk kost zo’n eerlijk brood wel 50 keer zoveel als 50 jaar geleden. Ook op een breder, maatschappelijk vlak zie je die trend: de deeleconomie, weer zelf dingen doen, terug naar de menselijke maat. Dat is mooi, maar ook fascinerend als je oud genoeg bent om de originele tijd nog te hebben meegemaakt.

Professioneel heb ik werkelijk alle mogelijkheden van het vak mogen en moeten verkennen: “opiniemaker” spelen op de Nederlandse radio, stand-ups voor tv doen zonder veel voorbereiding, columns schrijven, …. De keerzijde van dit drukke professionele leven was dat mijn sociale leven tijdelijk ondersneeuwde. Nieuw aangeschafte romans staan ongelezen in de kast en om mijn vrienden ongestoord te kunnen zien, moest ik vaak officieel vakantie nemen.

Sociale media kunnen een zegen zijn, maar het brengt niet altijd het beste in mensen naar boven. Hier in Nederland zijn doodsbedreigingen via Twitter schering en inslag. Nederlandse directheid en relatieve anonimiteit is niet de beste combinatie. Een lekker kopje koffie hoeft van mij ook niet meteen op Facebook te worden gepost. Er mag best wat meer nagedacht worden voor we iets de wereld insturen.

Doe mij maar de zogenaamde vergeten conflicten. Verhalen lijken pas te bestaan als er een camera op gericht is. Dat is natuurlijk onzin: veel meer interessante verhalen worden tegelijk niet gebracht. Dat geeft journalisten een verpletterende verantwoordelijkheid. Misschien moeten sommige conflicten ook minder aandacht krijgen. Wat je aandacht geeft, groeit. En nieuws is meer dan oorlog en conflict.

Op persoonlijk vlak wordt dit het jaar van de grote verandering: verhuizingen, verbouwingen, ander werk… Verder maak ik me weinig illusies over een betere wereld. Maar er zijn wel overal individuen die het blijven proberen en dat schept dan weer hoop.