Vooroordelen bij Vlaamse mannen - Jeroen Borghs Auteur: Jeroen Borghs

di 07/06/2016 - 09:48 Jeroen Borghs Bijna 1 op 4 van de Vlaamse mannen vindt dat heterokoppels beter zijn in het opvoeden van kinderen dan holebikoppels. 17% van hen vindt een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen zelfs onaanvaardbaar en vindt dat koppels van hetzelfde geslacht niet dezelfde rechten verdienen als heterokoppels. Er is dus nog veel weerstand in Vlaanderen tegen rechten die de holebi's nu hebben.

Jeroen Borghs is woordvoerder van de holebi-vereniging Çavaria.

Voor we verder gaan: hoera voor de meerderheid van Vlaamse mannen en vrouwen die vinden dat holebikoppels wél gelijke rechten verdienen en wel kinderen kunnen opvoeden! Çavaria en zowat elke wetenschappelijk studie over holebi-ouderschap zijn het met u eens!

De minderheid Vlaamse mannen die het niet hoog op hebben met holebikoppels schat ook haar eigen opvoedingstalent niet hoog in: 22% vindt dat alleenstaande mannen geen kinderen mogen krijgen en opvoeden. Een meerderheid (56%) vindt zelfs dat een kind een vader en moeder moet hebben om gelukkig te kunnen opgroeien.

Vrouwen zijn beter in kinderen opvoeden. Kinderen moeten zowel een mannelijk rolmodel als een vrouwelijk rolmodel hebben. Vrouwen zijn zorgend, sociaal en emotioneel, mannen zijn stoer, competitief en rationeel. Huizenhoge stereotypen die mij spontaan doen geeuwen. Daar zijn ze weer.

Met de paplepel

Kunnen we het die minderheid Vlaamse mannen kwalijk nemen dat ze zo conservatief denken over genderrollen? We socialiseren jongetjes en meisjes nog altijd anders blijkt uit onderzoek. Zelfs goedbedoelende progressieve ouders praten onbewust anders tegen een babymeisje dan tegen een babyjongetje. Een baby die weent “laat van zich horen’ of “is flauw” afhankelijk van wat er zich tussen zijn beentjes bevindt.

Als mannen heel hun leven te horen krijgen dat ze geen zwakte mogen tonen, dat ze moeten winnen en carrière moeten maken, en dat ze vooral geen ‘janet’ mogen zijn, is het dan raar dat een deel van hen ook in hun latere leven genderstereotiep denkt? Is het dan raar dat ze een beetje neerkijken op holebi’s die in hun ogen niet voldoen aan deze genderstereotypen? Is het dan raar dat ze zichzelf niet geschikt vinden om alleen kinderen op te voeden, als dat is wat ze heel hun leven lang gehoord hebben?

Maar geen excuus

Begrijp me niet verkeerd: dat is geen excuus. Andere Vlaamse mannen raakten wel los van deze genderstereotypen. Maar gewoon verontwaardigd zijn (hoe terecht dat gevoel ook is) en het woord homofobie rondstrooien lost ook niets op.

Attitudeonderzoeken tonen aan dat hoe diverser iemands omgeving is des te positiever men staat tegenover diversiteit. Je kan conservatief denkende mannen natuurlijk niet verplichten om vrienden te worden met een holebikoppel met kinderen in de hoop dat ze dan bijdraaien. Wat wel kan is diversiteit tonen en genderstereotypen doorbreken.

De media spelen hier natuurlijk een grote rol. Niet alleen in fictiereeksen, maar ook in de keuze van praatgasten in talk shows, experts in nieuwsuitzendingen en de themakeuze van reportages.

De plaats bij uitstek om genderstereotypen te doorbreken is echter het onderwijs. Kinderen van jongs af aan tonen wat een diversiteit er is binnen de menselijke soort is de sleutel tot een open geest. Dialoog stimuleren tussen mensen met verschillende ideeën, maar niet vanuit een neutrale positie.

Meer nodig dan mooie wetten

Homohaat is niet gelijkwaardig aan respect. Vrouwenhaat is niet gelijkwaardig aan gendergelijkheid. Een uitgebreide antidiscriminatiewetgeving verankert dit in onze maatschappij. Maar wetgeving blijft dode letter als wij die de maatschappij uitmaken deze principes niet mee uitdragen.

Daarom een warme oproep aan het merendeel van de Vlaamse mannen en vrouwen die geen probleem hebben met holebi- en transrechten en holebi-ouderschap: laat van u horen! Spreek holebifobe en transfobe uitspraken tegen! Geef ruimte aan kinderen om zichzelf te zijn, zonder gendernormering. Wie weet geeft u zo het conservatiever deel van de bevolking de moed om uit hun normerende keurslijf te breken.